"Τα μάτια ενός ζώου έχουν την ικανότητα να μίλουν μια σπουδαία γλώσσα"

Martin Buber 1878 - 1965

ΚΛΙΝΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΣΕΩΝ ΣΤΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Οι παρασιτώσεις είναι πολύ συχνές στα ζώα συντροφιάς. Πιο ευάλωτα είναι τα νεαρά ζώα (κουτάβια - γατάκια) ενώ κάποια απο τα παράσιτα ενδεχομένως να αποτελέσουν απειλή και για τον ανθρωπο.

 

 

Κλινικά συμπτώματα σε μόλυνση από ασκαρίδες.

toxocara canis

Ένα από τα πιο συνήθη αίτια των διαρροιών σε νεαρά ζώα είναι η μόλυνση από ασκαρίδες. Ορισμένες φορές τα ίδια τα παράσιτα αποβάλλονται με εμετούς, καθώς μπορεί να είναι αρκετά μεγάλα σε μέγεθος, με τα θηλυκά να φθάνουν σε μήκος έως και 18 cm. Τα παράσιτα καταναλώνουν τα θρεπτικά συστατικά του ξενιστή οδηγώντας σε ατροφίες και στην κλασσική εμφάνιση «διογκωμένης κοιλιάς» («pot-bellied»). Πολύ βαριές μολύνσεις μπορεί να προκαλέσουν πνευμονία, ή καταστροφή του εντέρου.

Η μόλυνση από ασκαρίδες (Toxocaracanis ή Toxocaracati) στον άνθρωπο προκαλεί το «Σύνδρομο των σπλαγχνικά Μεταναστευουσών Προνύμφων». Προσβάλονται κυρίως τα παιδιά. Η μόλυνση γίνεται από ακούσια κατανάλωση αυγών του παρασίτου που βρίσκονται στο έδαφος (τυπικά βάζοντας τα λερωμένα χέρια στο στόμα τους). Σε αυτή την περίπτωση το παράσιτο δε βρίσκεται στον κανονικό του ξενιστή, αλλά πάραυτα προσπαθεί να ολοκληρώσει το βιολογικό του κύκλο.Τα παράσιτα διασπείρονται μέσα στο ανθρώπινο σώμα δημιουργώντας μία έντονη φλεγμονώδη αντίδραση.

Ένα μόνο θηλυκό παράσιτο μπορεί να διασπείρει 100.000 αυγά την ημέρα, τα οποία περνούν στο περιβάλλον του σκύλου με τα κόπρανα.

 

 

 

Κλινικά συμπτώματα σε μόλυνση από ταινίες

 

taenia

Οι προγλωττίδες συναντώνται στην περιπτωκτική χώρα με ταυτόχρονη ύπαρξη κνησμού. Σε ορισμένα είδη, βαριές μολύνσεις μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή διάρροια και κοιλιακό άλγος. Γενικά, οι περισσότερες μολύνσεις σκύλων από τα είδη Taenia είναι ασυμπτωματικές.

 

 

 

 

 

 

Κλινικά συμπτώματα της προσβολής από Echinococcus granulosus

 Echinococcus granulosus    

Τα αυγά του εχινόκοκκου μετά την αποβολή τους από τον οργανισμό του σκύλου μπορούν να επιβιώσουν έως και 2 χρόνια στο έδαφος. Αυτά προσλαμβάνονται μέσω της πεπτικής οδού από τους ενδιάμεσους ξενιστές (πρόβατα, άλογα, κ.λ.π.) και μεταναστεύουν στο ήπαρ ή τους πνεύμονες όπου αναπτύσσονται αργά σε κύστεις μέσα σε ένα διάστημα 6 έως 12 μηνών. Ορισμένες κύστεις αναπτύσονται στην κοιλιακή χώρα και φτάνουν σε μεγάλο μέγεθος. Συνήθως, αυτές οι κύστεις δεν προκαλούν κλινικά συμπτώματα, αλλά σε περίπτωση που γίνει ρήξη τους μπορεί να προκληθεί σοβαρό αναφυλακτικό σοκ. Όταν ο άνθρωπος καταπιεί μολυσματικά αυγά, μπορεί να αναπτυχθεί το ίδιο σύνδρομο.

 

 

 

 

 

 

 

 

Κλινικά συμπτώματα σε μόλυνση από Dipylidium .

Dipylidium

Οι ελαφριές μολύνσεις δεν προκαλούν σοβαρά κλινικά συμπτώματα, και σε αυτήν την περίπτωση οι προγλωττίδες εμφανλιζονται γύρω από την πρωκτική χώρα ή την ουρά. Ο περιπρωκτικός κνησμός, που οδηγεί σε λείξη της προσβεβλημένης περιοχής ή σύρσιμο του πρωκτού, παρατηρείται συχνά. Ακόμη και οι βαριές μολύνσεις δεν προκαλούν σοβαρά κλινικά συμπτώματα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κ λινικά συμπτώματα σε μόλυνση από Αγκυλόστομα.

Ancylostoma

Τα αγκυλοστόματα (Ancylostoma και Uncinaria) μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές ασθένειες συμπεριλαμβανομένων και καταστάσεων όπως η αναιμία, η αναστολή της ανάπτυξης και οι σοβαρές διάρροιες. Τα αγκυλοστόματα διαθέτουν δομές που μοιάζουν με δόντια ή κοφτερά άκρα με τα οποία προσκολλώνται στο κυτταρικό τοίχωμα του εντέρου και τρέφονται με το αίμα του ζώου.

Στον άνθρωπο μπορεί να προκαλέσουν μία δερματική πάθηση που ονομάζεται «Σύνδρομο των δερματικά μεταναστευουσών προνυμφών» και εωσινοφιλική εντερίτιδα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κλινικά συμπτώματα σε μόλυνση από Trichuris.

Trichuris

  • Τα συμπτώματα της μόλυνσης ποικίλουν ανάλογα με τον αριθμό των παρασίτων που υπάρχουν στο έντερο. Μικροί αριθμοί παρασίτων δεν προκαλούν συμπτώματα, ενώ μεγαλύτεροι αριθμοί μπορεί να προκαλέσουν φλεγμονή του εντερικού τοιχώματος, αιμορραγία, αναιμία, χρόνια διάρροια και απώλεια βάρους.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζουν οι ιδιοκτήτες είναι πως η αποπαρασίτωση του σκύλου και της γάτας πρέπει να γίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους και η χορήγηση της αποπαρασιτικής αγωγής θα πρέπει να γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η συχνότητα της μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία, τον τρόπο ζωής και το περιβάλλον διαβίωσης του ζώου.

 

 

 

 

 

 

 

 

cycle ancylostoma

Πηγή  : Virbac